Tetsuo ປະສົບອຸບັດເຫດລົດຈັກ. ໃນຊ່ວງຕົ້ນຂອງ Akira ທີ່ເກີດຢູ່ເທິງທາງຫຼວງ, ການໄລ່ຕາມກາຍເປັນການບາດເຈັບ. Kaneda ແລະຄົນອື່ນລົງຈາກລົດແລ້ວແລ່ນໄປຫາລາວ. ຕໍ່ມາ Kōji Morimoto, ຜູ້ຊ່ວຍຜູ້ກຳກັບພາບເຄື່ອນໄຫວ, ໄດ້ຍົກຊ່ວງນີ້ຂຶ້ນມາເມື່ອເວົ້າເຖິງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຫຼາກຫຼາຍເກີນຄາດໃນຮູບເງົາ. ກ່ອນທີ່ຮູບເງົາປີ 1988 ຂອງ Katsuhiro Otomo ຈະໃຫ້ Tetsuo ມີພະລັງເກີນທີ່ໝູ່ຂອງລາວຮັບມືໄດ້, ມັນໃຫ້ລາວຢູ່ໃນສະພາບທີ່ເຮົາຄຸ້ນເຄີຍກ່ອນ: ຮ່າງກາຍໄປບໍ່ເຖິງບ່ອນທີ່ເຈົ້າຕົວຕັ້ງໃຈ. ເລື່ອງຫຍໍ້ພາສາຍີ່ປຸ່ນຂອງ TMS ເລີ່ມດ້ວຍອຸບັດເຫດນັ້ນ ແລະການທີ່ທະຫານພາລາວໄປ.
ການແລ່ນໄປຫາຄົນບາດເຈັບມີໂຈດສະເພາະສຳລັບນັກສ້າງພາບເຄື່ອນໄຫວ. ຄົນແລ່ນຕ້ອງຂ້າມໄລຍະທາງ, ແຕ່ທ່າທາງກໍຕ້ອງສື່ຄວາມຮີບຮ້ອນດ້ວຍ. ແຂນອາດແກວ່ງຢ່າງໜ້າເຊື່ອ ແຕ່ບອກເຮົາໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ. ຮູບແຕ້ມອາດຖືກຕ້ອງຕາມໂຄງສ້າງຮ່າງກາຍ ໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອວ່າຄົນນັ້ນກຳລັງຮີບ. ວຽກຍາກຢູ່ບ່ອນທີ່ກົນໄກການເຄື່ອນໄຫວມາພົບກັບເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງເຄື່ອນໄຫວ.
ຊ່ວງທີ່ດູງ່າຍໃນ Akira ກັບມີຄວາມເຫັນຕ່າງກ່ຽວກັບຮູບເງົາເອງ. ໃນ ບົດສຳພາດພາສາຍີ່ປຸ່ນກັບ Anime Style, Morimoto ຈື່ວ່າ Takashi Nakamura, ຜູ້ກຳກັບພາບເຄື່ອນໄຫວ, ໄດ້ເຮັດຊ່ວງຕົວຢ່າງຂຶ້ນມາກ່ອນສອງສາມຊ່ວງ. ລັກສະນະຄ້າຍ Disney ເຮັດໃຫ້ລາວປະຫຼາດໃຈ: ການຍືດຕົວແລະປະຕິກິລິຍາທີ່ໃຫຍ່ດູເປັນທິດທາງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດສຳລັບເນື້ອຫານີ້. ລາວບອກວ່າງານຕົວຢ່າງບາງສ່ວນຍັງຢູ່ໃນຊ່ວງທີ່ພວກເດັກໜຸ່ມລົງຈາກລົດແລ້ວແລ່ນໄປຫາ Tetsuo.
Morimoto ບໍ່ໄດ້ເລົ່າເຖິງຫຼັກການທີ່ຕົກລົງກັນແລ້ວ ແລະທຸກຄົນນຳໄປໃຊ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ສິ່ງທີ່ລາວຈື່ແມ່ນຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ. ຫຼາຍວິທີສ້າງການເຄື່ອນໄຫວຢູ່ຮ່ວມກັນໃນການຜະລິດ. ຄຳເລົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ຍາກທີ່ຈະມອງຄວາມສົມຈິງຂອງ Akira ເປັນເຕັກນິກສົມບູນພຽງໜຶ່ງດຽວທີ່ພ້ອມໃຫ້ວັດແລະຖ່າຍທອດ. ຄົນທີ່ເຮັດວຽກກັບຮ່າງກາຍດຽວກັນກຳລັງຖາມຕ່າງກັນວ່າຮ່າງກາຍນັ້ນຄວນສະແດງອອກແນວໃດ.
ແຮງຖືກໃຊ້ຢູ່ບ່ອນໃດ
ເຮົາອາດຢາກອະທິບາຍພາບເຄື່ອນໄຫວທີ່ໜ້າເຊື່ອເປັນພິເສດດ້ວຍການລວມຈຳນວນຮູບແຕ້ມ. ການຜະລິດຂະໜາດໃຫຍ່ຍ່ອມເຮັດວຽກບາງຢ່າງໄດ້ທີ່ງານນ້ອຍບໍ່ມີງົບພໍ. ແຕ່ຍອດລວມບອກບໍ່ໄດ້ວ່າເປັນຫຍັງການກະທຳໜຶ່ງຈຶ່ງຮູ້ສຶກມີນ້ຳໜັກ ຫຼືເປັນຫຍັງທ່າເພີ່ມອີກທ່າຈຶ່ງອາດເຮັດໃຫ້ແຍ່ລົງ.
ບົດສົນທະນາເພື່ອການຮຽນຮູ້ທີ່ P.A.Works ເຜີຍແຜ່ ໃນປີ 2005 ຍົກຕົວຢ່າງນ້ອຍໆທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງ: ນັກແຕ້ມໄດ້ແຕ້ມຄົນລຸກຂຶ້ນ ແຕ່ພາດການໂນ້ມຕົວໄປຂ້າງໜ້າເພື່ອກຽມອອກແຮງ. ບັນຫາຢູ່ທີ່ຕຳແໜ່ງຂອງທ່າຫຼັກ. ຮູບແຕ້ມເພີ່ມອາດເຮັດໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວສະດຸດໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈແທນທີ່ຈະດີຂຶ້ນ. ໃນ ບົດສຳພາດອີກຊິ້ນ, Toshiyuki Inoue, ນັກສ້າງພາບເຄື່ອນໄຫວຂອງ Akira, ຈື່ເຖິງການຕ້ອງທົບທວນແບບການຍ່າງຕາມຂະນົບທີ່ເຄີຍຮຽນ ແລະສຶກສາການຖ່າຍນ້ຳໜັກຂອງຮ່າງກາຍຈິງໆ. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄິດທົ່ວໄປກ່ຽວກັບພາບເຄື່ອນໄຫວທີ່ໃຫ້ໄວ້ໃນພາຍຫຼັງ. ມັນຊ່ວຍແຍກການວາງແຜນການກະທຳອອກຈາກປະລິມານວຽກທີ່ທຸ່ມໃຫ້ມັນ.
ສະຕູດິໂອທີ່ມີຫຼາຍຄຳຕອບ
ຜູ້ຮ່ວມງານຈື່ການຮຽນຮູ້ຈາກກັນໃນແບບທີ່ບໍ່ເຂົ້າກັບຕຳນານເລື່ອງສະໄຕລ໌ອັດສະຈັນຂອງສະຕູດິໂອ. Hiroyuki Okiura ເລົ່າວ່ານັ່ງຂ້າງ Toyoaki Emura ແລະຄຸຍກັນເລື່ອງສາກລົດຖີບທີ່ Emura ແຕ້ມໃຫ້ຊຸດຮູບເງົາອື່ນ. Emura ຂີ່ລົດຖີບຮອບສະຕູດິໂອເພື່ອສຶກສາການເຄື່ອນໄຫວ. Okiura ຊື່ນຊົມການຜະສົມທັກສະກັບການຄົ້ນຄວ້າທາງປະຕິບັດ. ຄຳເລົ່າຂອງລາວ ວາງບົດຮຽນສຳຄັນໄວ້ໃນການສົນທະນາລະຫວ່າງໂຕະທີ່ຢູ່ຂ້າງກັນ.
Emura ຍັງໃຫ້ປຶ້ມຖ່າຍຮູບແກ່ Okiura ທີ່ສະແດງຜົນຂອງເລນຕ່າງຊະນິດຕໍ່ພາບ. ນີ້ເປັນວິທີສຶກສາການຈັດວາງຊັອດ ຄຽງຄູ່ກັບການສຶກສາຮ່າງກາຍເວລາຂີ່ລົດຖີບ. Okiura ຄິດວ່າບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ຈະປາກົດຊັດຂຶ້ນໃນວຽກຕໍ່ມາ. ເວລາທີ່ໃຊ້ກັບ Akira ອາດປ່ຽນນັກແຕ້ມກ່ອນທີ່ການປ່ຽນນັ້ນຈະຊັດເທິງຈໍ.
Nakamura ພ້ອມແຍກຄວາມເພີດເພີນທີ່ຄົນເບິ່ງອາດຕ້ອງການຈາກການເຄື່ອນໄຫວ. ໃນ ບົດສຳພາດກັບ Anime Style, ລາວເວົ້າເຖິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ເບິ່ງແລ້ວຮູ້ສຶກດີ ແລະການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຮັບໃຊ້ເລື່ອງ. ລາວໃຫ້ຄ່າທັງສອງ ແຕ່ສົງໄສວ່າພຽງຄວາມຮູ້ສຶກຈາກການເຄື່ອນໄຫວຈະຮອງຮັບຮູບເງົາຍາວໄດ້ຫຼືບໍ່. ຄວາມເຫັນນີ້ເປີດພື້ນທີ່ໃຫ້ຄວາມຄຶກຄັກແບບທີ່ເຮັດໃຫ້ Morimoto ບໍ່ສະບາຍໃຈ. ຮ່າງກາຍທີ່ໜ້າເຊື່ອບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຍັບຍັ້ງເໝືອນຄົນທີ່ພະຍາຍາມບໍ່ໃຫ້ໃຜສັງເກດ.
ຮູບແຕ້ມການຜະລິດທີ່ Otomo ເກັບໄວ້ເຮັດໃຫ້ສຶກສາການຕັດສິນໃຈບາງສ່ວນໄດ້. ແຄັດຕາລັອກຢ່າງເປັນທາງການຂອງ Otomo the Complete Works ລະບຸວ່າ Animation AKIRA Layouts & Key Frames 1 ຄັດເລືອກພາບຈັດວາງສາກ, ພາບຫຼັກ ແລະພາບແກ້ໄຂຂອງລາວ ພ້ອມສຳເນົາເຊລ. ປະກາດຂອງກອງບັນນາທິການ ອະທິບາຍຮູບແບບທີ່ໃຫ້ຜູ້ອ່ານເປີດເບິ່ງວຽກທີລະແຜ່ນ. ພາບຈັດວາງກຳນົດວ່າຊັອດປະກອບກັນແນວໃດ; ພາບແກ້ໄຂບັນທຶກການເຂົ້າໄປປ່ຽນແປງ. ການເອີ້ນມັນວ່າເປັນພຽງຮູບອີກໃບໃນກອງບໍ່ພຽງພໍ.
Atsuko Fukushima ຈື່ການຄົ້ນພົບອີກແບບໄດ້. ເມື່ອເບິ່ງ Satoru Utsunomiya ເຮັດວຽກໃນ Akira, ລາວປະທັບໃຈທີ່ເຫັນຄວາມຄິດຫຼາຍຢູ່ໃນຮູບແຕ້ມ. ລາວອ່ານຈຸດເນັ້ນອອກ: ເຫັນວ່າການກະທຳນັ້ນພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ສິ່ງໃດສຳຄັນ. ບົດສຳພາດຂອງລາວ ຍັງເລົ່າເຖິງຄວາມບໍ່ແນ່ນອນແລະການແກ້ໄຂງານຊ່ວງທຳອິດຂອງຕົນ. ຮູບເງົານີ້ເປັນບ່ອນຮຽນຮູ້ຂອງຄົນທີ່ທຸກມື້ນີ້ຊື່ຂອງພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ລາຍຊື່ຜູ້ສ້າງດູຄືຖືກກຳນົດໄວ້ແຕ່ຕົ້ນ.
ວຽກທຳອິດຂອງ Fukushima ລວມເຖິງຕູ້ເພງ ແລະຕໍ່ເນື່ອງໄປເຖິງຕອນ Tetsuo ເຮັດວຽກກັບລົດຈັກ. ລາວຈື່ການປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນຮູບເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະຍິນດີກັບມັນ. ສ່ວນເປີດທີ່ແນະນຳໂລກຂອງພວກເດັກໜຸ່ມຍັງເປັນບ່ອນທີ່ນັກແຕ້ມຄົ້ນຫາທິດທາງຂອງຕົນ.
