ทำไมรูปทรงเรียบง่ายของ Kirby จึงต้องใช้ความพยายาม

ใน บทสัมภาษณ์ภาษาญี่ปุ่นของ Nintendo เกี่ยวกับ Kirby’s Epic Yarn Yamamoto จาก HAL Laboratory เล่าว่าการออกแบบ Kirby ใช้เวลาประมาณสามเดือน ต้องส่งภาพวาดโต้ตอบกันครั้งแล้วครั้งเล่ากว่าสัดส่วนของตาและปากจะลงตัว

Sei ผู้กำกับจาก Good-Feel เรียนรู้ที่จะมองเห็นความต่างที่เคยมองข้าม Yamamoto ยอมรับการเคลื่อนไหวที่ตามมา การแลกเปลี่ยนของทั้งสองชวนให้คิดว่า การจำรูปร่างที่คุ้นเคยได้ต้องพัฒนาเป็นเกณฑ์ตัดสินร่วมกันในการทำงาน

ตรงนี้มีความแตกต่างที่ช่วยให้เข้าใจ ระหว่างการจำได้ว่านี่คือ Kirby กับการตัดสินว่า Kirby แบบใหม่ดูถูกต้องหรือไม่ อย่างแรกเกิดขึ้นได้เพียงมองแวบเดียว อย่างหลังถามว่าความสัมพันธ์ใดต้องคงอยู่เมื่อวัสดุหรือมุมมองเปลี่ยนไป การเพิ่มรายละเอียดไม่ได้แก้ปัญหาโดยอัตโนมัติ รอยที่เพิ่มมาอีกหนึ่งรอยอาจปล่อยให้การจัดวางส่วนสำคัญยังไม่ลงตัวเช่นเดิม การออกแบบที่มีองค์ประกอบน้อยทำให้ลักษณะไม่กี่อย่างที่เหลืออยู่ต้องรับภาระมาก

ใบหน้าที่วัดด้วยพิกเซล

บทสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษที่ Nintendo เผยแพร่ ก่อนหน้านั้นในปี 2007 เชื่อมร่างกายเข้ากับการกระทำและข้อจำกัด Kakuta เล่าถึงสไปรต์ตัวละครขนาดประมาณ 16 คูณ 16 พิกเซลบน Game Boy ตัวละครต้องกลืนศัตรูและพองตัวเพื่อบินภายในพื้นที่เล็ก ๆ นั้น ตามคำบอกเล่าของเขา ความต้องการของเกมช่วยให้รูปทรงนี้เกิดขึ้น แทนที่ทีมจะเริ่มจากตัวละครน่ารักแล้วค่อยหาเกมให้มัน

Kakuta ยังเล่าถึงกฎการวาดในยุค Game Boy ว่าต้องเว้นหนึ่งพิกเซลระหว่างตา ถ้าเว้นสองพิกเซลจะกลายเป็นอีกใบหน้า นี่คือความทรงจำเกี่ยวกับภาพวาดขนาดเล็กภาพหนึ่ง ไม่ใช่ข้อกำหนดสำหรับโมเดลทุกแบบในภายหลัง ถึงอย่างนั้น มันทำให้ความสำคัญของสัดส่วนเป็นรูปธรรมอย่างยิ่ง ความต่างนับได้ง่าย แต่ผลที่ออกมายังให้ความรู้สึกเป็นตัวละครนั้นหรือไม่ ต้องอาศัยการตัดสินอีกแบบหนึ่ง

องค์ประกอบน้อยไม่ได้หมายความว่าจะพลาดได้เพียงไม่กี่แบบ ขยับตาโดยไม่เปลี่ยนขนาด สีหน้าอาจเปลี่ยนไป คงเส้นรอบนอกไว้แต่เปลี่ยนการจัดวางภายใน เส้นรอบนอกเพียงอย่างเดียวก็ตัดสินผลไม่ได้ สิ่งที่น่าสนใจคือความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะต่าง ๆ ภาพวาดอาจเก็บส่วนประกอบที่เรียกชื่อได้ไว้ครบ แต่ยังเก็บผลที่ส่วนเหล่านั้นสร้างไว้ไม่ได้

เส้นด้ายเปลี่ยนโจทย์

โครงการเส้นด้ายเริ่มขึ้นก่อนที่ Kirby จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของมัน ใน บทแรกของบทสัมภาษณ์ Kono จาก Good-Feel อธิบายภาพเสนอแนวคิดที่ทำจากภาพถ่ายผ้าที่ซื้อมา และการที่ทีมงานหยิบจับเส้นด้ายขณะพัฒนาแนวคิด

ใน บทถัดมา Kono เชื่อมความเรียบง่ายของตัวละครดั้งเดิมเข้ากับการขึ้นรูปจากเส้นด้ายเส้นเดียว Ebisu ผู้อำนวยการสร้างเล่าถึงความรู้สึกก้ำกึ่งต่อข้อเสนอเรื่อง Kirby ของ Nintendo ก่อนจะประหลาดใจที่เส้นด้ายยังให้ความรู้สึกถึงตัวตนของ Kirby ได้

เส้นรอบนอกที่ทำจากด้ายขอให้ผู้ชมยอมรับสิ่งที่ต่างจากร่างกายทึบตันอย่างมาก ตรงกลางอาจเป็นพื้นที่ว่าง แต่รูปร่างนั้นยังต้องถูกเข้าใจว่าเป็นใครสักคนที่ลงมือกระทำ ความแปลกใหม่ของวัสดุกับความต่อเนื่องของตัวละครดึงรั้งภาพวาดเดียวกัน การส่งภาพโต้ตอบกันนานสามเดือนที่กล่าวไปจึงมีความหมาย เพราะวิธีนำเสนอใหม่ที่น่าดึงดูดไม่ได้ตอบทุกคำถามเกี่ยวกับตัวละครที่อยู่ในนั้น ความสัมพันธ์เล็ก ๆ ยังต้องได้รับความใส่ใจ

ลองพิจารณาความต่างระหว่างการเลือกวัสดุกับการตัดสินว่าวัสดุนั้นต้องรักษาอะไรไว้ เส้นด้ายให้เส้นที่โค้ง ขดรวม หรือคลี่เป็นวงได้ ความเป็นไปได้เหล่านี้ชวนให้คิดสิ่งใหม่ แต่ก็ต้องเลือกด้วยว่าใบหน้าจะสัมพันธ์กับเส้นอย่างไร การอธิบายแนวคิดว่าเป็นตัวละครที่ทำจากเส้นด้ายนั้นง่าย คำอธิบายนี้ยังไม่ตอบคำถามสำคัญในการตัดสินงานว่า การจัดวางแบบใดทำให้วิธีนำเสนอเฉพาะแบบนี้น่าเชื่อ ความดึงดูดของแนวคิดกับความแม่นยำของผลลัพธ์เป็นความสำเร็จคนละส่วน

เกิดอะไรขึ้นเมื่อใบหน้าหันไปทางอื่น

ขณะพูดถึง Kirby and the Forgotten Land ใน บทสัมภาษณ์ผู้พัฒนาภาษาญี่ปุ่นของ Nintendo ปี 2022 Tatsuya Kamiyama ผู้กำกับกล่าวว่า ร่างกายกลมของ Kirby ทำให้ดูจากด้านหลังได้ยากว่าเขาหันไปทางไหน

ด้านหลังที่จำได้ว่าเป็นใครไม่จำเป็นต้องเป็นด้านหลังที่บอกข้อมูลได้ การระบุตัวละครไม่ได้บอกว่าการโจมตีจะไปทางไหน เรื่องนี้เปลี่ยนความหมายที่เป็นไปได้ของคำว่า “ออกแบบให้ถูกต้อง” ตัวละครยังต้องอ่านออกขณะที่ผู้เล่นกำลังสนใจจุดหมายหรือศัตรู ใบหน้าเป็นเพียงหนึ่งในจุดที่ทำให้เราเข้าใจ

ใน บทที่สอง Kamiyama อธิบายว่า การโจมตีถูกนับว่าโดนเมื่อดูจากมุมมองของผู้เล่นแล้วเหมือนปะทะกัน แม้จะไม่ได้สัมผัสกันจริงในพื้นที่สามมิติ

เขายังอธิบายว่า เมื่อกดกระโดดขณะอยู่ใกล้พื้น เกมจะนับเสมือนลงพื้นแล้ว เพื่อไม่ให้เกิดการลอยค้างโดยไม่ได้ตั้งใจ บทสัมภาษณ์ไม่ได้เปิดเผยอัลกอริทึมหรือค่าขีดแบ่งเป็นตัวเลขของการปรับทั้งสองอย่าง

การอ่านภาพตรงนี้มีผลตามมา เกมสามารถรองรับสิ่งที่ผู้เล่นคิดว่าเกิดขึ้น แทนที่จะเรียกร้องให้กะระยะลึกได้ดีขึ้น การรักษาตัวละครที่เข้าถึงง่ายไว้ต้องอาศัยการตัดสินใจที่เลยออกไปจากพื้นผิวที่มองเห็น ใบหน้าที่จัดสัดส่วนอย่างพิถีพิถันคงช่วยปลอบใจได้ไม่มาก หากการกระทำขัดกับสิ่งที่ผู้เล่นมองเห็นครั้งแล้วครั้งเล่า

ภาพที่เข้าใจได้กับการกระทำที่เข้าใจได้ตั้งคำถามคนละแบบ ภาพถามว่าส่วนต่าง ๆ เข้ากันหรือไม่ การกระทำถามว่าผู้เล่นคาดการณ์สิ่งที่จะตามมาอย่างใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ เส้นรอบนอกธรรมดาอาจตอบคำถามแรกได้ แต่ยังปล่อยให้คำถามที่สองไม่แน่นอน กล้องเป็นส่วนหนึ่งของการพูดคุยนี้ แม้จะไม่ได้เพิ่มลักษณะที่มองเห็นได้ให้ตัวละคร

การปรับเหล่านี้ระบุความเข้าใจคลาดเคลื่อนที่ทีมพยายามรองรับ แต่ไม่ได้บอกเป็นตัวเลขว่าความเข้าใจคลาดเคลื่อนเกิดบ่อยแค่ไหน หรือยืนยันว่าผู้เล่นทุกคนรู้สึกสบายกับผลที่ได้ หลักฐานที่มีประโยชน์คือการตัดสินใจเฉพาะเหล่านี้ ไม่ใช่คำรับรองว่าทุกคนจะเล่นได้ง่าย

ร่างกายที่ยอมให้แปลกไปได้

ใน บทที่สาม Kei Ninomiya จาก Nintendo อธิบาย Mouthful Mode ว่า Kirby กลืนวัตถุเข้าไปได้ไม่หมด จึงมีรูปร่างตามวัตถุนั้นและยังลงมือกระทำต่อไป

นี่คือความต่อเนื่องอีกชนิดหนึ่ง ต่างจากการรักษาเส้นรอบรูปให้ไม่เปลี่ยน การบิดรูปยังเข้าใจได้เพราะมีเหตุ ร่างกายกำลังตอบสนองต่ออะไรบางอย่าง และการตอบสนองนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของการกระทำ คำถามของการออกแบบจึงเปลี่ยนจากยอมให้เปลี่ยนได้มากแค่ไหน เป็นการเปลี่ยนนั้นเข้าใจได้ชัดแค่ไหน รูปทรงแปลก ๆ อาจบอกผู้ชมได้มากกว่าทรงกลมที่ไม่ถูกรบกวน แต่ถูกมองจากมุมที่ไม่ช่วยให้เข้าใจ

เมื่ออ่านควบคู่กับปัญหามุมมองด้านหลัง คำอธิบายนั้นทำให้แนวคิดที่ว่าการจำได้ขึ้นอยู่กับการปกป้องเส้นรอบนอกแบบเดียวซับซ้อนขึ้น การเปลี่ยนรูปอาจสื่อความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับวัตถุ ด้านหลังที่ไม่เปลี่ยนอาจไม่เผยความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายกับทิศทาง ดังนั้น ปริมาณการเปลี่ยนจึงเป็นมาตรวัดที่ไม่ดีนักว่าผลลัพธ์จะชัดเจนเพียงใด สิ่งสำคัญคือรูปทรงทำให้ผู้ชมหรือผู้เล่นเข้าใจอะไรได้

ข้อเสนอเรื่องเส้นด้าย มุมมองด้านหลัง และร่างกายที่มีวัตถุอยู่ข้างใน ตั้งโจทย์ต่างกันให้การออกแบบพื้นฐานเดียวกัน ไม่มีโจทย์ใดขอเพียงรายละเอียดเพิ่ม อย่างหนึ่งขอให้ตัวละครที่คุ้นเคยอยู่ในวัสดุใหม่ อีกอย่างขอให้ผู้เล่นอ่านทิศทางออก และอีกอย่างทำให้การเปลี่ยนรูปเป็นการกระทำในตัวมันเอง งานอยู่ที่การตัดสินว่าความสัมพันธ์ใดสำคัญกับโจทย์เฉพาะนั้น นี่เองทำให้การแลกเปลี่ยนเรื่องตาและปากในช่วงแรกเผยอะไรได้มาก ผู้ร่วมงานกำลังเรียนรู้ว่าจะต้องสังเกตอะไร เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภาพวาดถัดไปและการเคลื่อนไหวถัดไป