ໜ້າກາຕູນໜຶ່ງໜ້າອາດຍືດເວລາໜຶ່ງວິນາທີອອກເປັນຫຼາຍຊ່ອງຮູບ ຫຼືສະແດງເວລາຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານໄປລະຫວ່າງສອງຮູບ. ເຈົ້າອາດອ່ານຮູບໃຫຍ່ໄດ້ຢ່າງໄວ ແຕ່ໃຊ້ເວລາພິຈາລະນາຮູບນ້ອຍດົນກວ່າຫຼາຍ.
ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນນີ້ແມ່ນສະເໜ່ຢ່າງໜຶ່ງຂອງກາຕູນ. ຕ່າງຈາກຮູບເງົາທີ່ກຳລັງສາຍດ້ວຍຄວາມໄວປົກກະຕິ, ໜ້າເຈ້ຍທີ່ພິມແລ້ວບໍ່ໄດ້ເດີນໄປຕາມເວລາຕາຍຕົວ. ມັນຈັດວາງສິ່ງຕ່າງໆໃຫ້ເຈົ້າເລືອກສົນໃຈ ແລະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຄື່ອນຄວາມສົນໃຈໄປລະຫວ່າງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ.
ເພື່ອເຂົ້າໃຈຈັງຫວະການເລົ່າເລື່ອງ, ຄວນແຍກສອງຄຳຖາມອອກຈາກກັນ: ເວລາຜ່ານໄປເທົ່າໃດໃນເລື່ອງ ແລະເຈົ້າໃຊ້ເວລາອ່ານສິ່ງທີ່ໜ້ານັ້ນນຳສະເໜີດົນປານໃດ.
ການກະທຳດຽວອາດແບ່ງເປັນຫຼາຍຈັງຫວະ
ລອງນຶກເຖິງເຫດການງ່າຍໆ: ຕົວລະຄອນເອື້ອມຈັບຖ້ວຍ ແລ້ວພົບວ່າມັນຫວ່າງເປົ່າ. ຊ່ອງຮູບດຽວກໍອາດສື່ການຄົ້ນພົບນີ້ໄດ້. ແຕ່ຮູບຕໍ່ເນື່ອງອາດສະແດງມືທີ່ກຳລັງເອື້ອມໄປ, ຖ້ວຍທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ, ຕົວລະຄອນທີ່ເບິ່ງຂ້າງໃນ ແລະປະຕິກິລິຍາສຸດທ້າຍ.
ແບບທີສອງບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເວລາໃນໂລກຂອງເລື່ອງເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍສະເໝີໄປ. ມັນແບ່ງຄວາມສົນໃຈຂອງເຈົ້າເປັນຂັ້ນຕອນນ້ອຍໆ.
ໃນຄູ່ມືການແຕ້ມຂອງລາວ, ນັກແຕ້ມກາຕູນ Steve Ellis ອະທິບາຍການແບ່ງຊ່ອງຮູບວ່າເປັນວິທີຕັດສິນໃຈວ່າຂັ້ນຕອນໃດຂອງເຫດການຄວນມີຮູບຂອງຕົນເອງ. ຄູ່ມືຍັງອະທິບາຍວ່າຊ່ອງຮູບທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນສາມາດດຶງຄວາມສົນໃຈໄປຫາຂັ້ນຕອນທີ່ລຳດັບຮູບສັ້ນກວ່າບໍ່ໄດ້ສະແດງ. 1
ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳສັ່ງໃຫ້ໃຊ້ຊ່ອງຮູບຫຼາຍຂຶ້ນສະເໝີ. ທາງເລືອກຂຶ້ນກັບວ່າຫຍັງເຮັດໃຫ້ເຫດການນັ້ນໜ້າສົນໃຈ. ການຊະລໍການຄົ້ນພົບອາດເຮັດໃຫ້ຕະຫຼົກ; ການຄົ້ນພົບທັນທີອາດຊ່ວຍໃຫ້ເລື່ອງເດີນໜ້າ.
ຊ່ອງຮູບໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນໂມງຈັບເວລາ
ເຮົາອາດຢາກໃຊ້ຂະໜາດເປັນກົດງ່າຍໆ: ຊ່ອງໃຫຍ່ຊ້າ, ຊ່ອງນ້ອຍໄວ. ແຕ່ການອ່ານຈິງຍືດຫຍຸ່ນກວ່ານັ້ນ.
ຮູບໃຫຍ່ທີ່ບໍ່ລົກອາດສື່ຄວາມໝາຍໄດ້ທັນທີ. ຊ່ອງນ້ອຍທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບົດສົນທະນາ, ວັດຖຸທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ຫຼືສີໜ້າລະອຽດອ່ອນ ອາດຕ້ອງການຄວາມໃສ່ໃຈຫຼາຍກວ່າ.
ຂະໜາດອາດຊ່ວຍເນັ້ນ ຫຼືໃຫ້ພື້ນທີ່ສຳລັບເບິ່ງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ຜູ້ອ່ານທຸກຄົນຢຸດດົນເທົ່າກັນ. ລຳດັບຮູບອ້ອມຂ້າງຊ່ວຍກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງພື້ນທີ່ນັ້ນ.
ໜ້າກາຕູນສົມມຸດອາດໃຊ້ຊ່ອງນ້ອຍຫຼາຍຊ່ອງສຳລັບວຽກທີ່ເຮັດຊ້ຳໆ ແລ້ວເປີດເປັນພາບກວ້າງພາບດຽວ. ການປ່ຽນນີ້ອາດໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຜ່ອນຄາຍເພາະຈັງຫວະທີ່ສ້າງໄວ້. ຖ້າບໍ່ມີລຳດັບຮູບກ່ອນໜ້າ, ພາບກວ້າງດຽວກັນອາດໃຫ້ຜົນອີກແບບ.
ຊ່ອງວ່າງກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະໂຫຍກ
ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງກອບຮູບ ຫຼື gutter ແຍກຮູບໜຶ່ງອອກຈາກອີກຮູບ ແຕ່ກໍຊວນໃຫ້ເຈົ້າເຊື່ອມພວກມັນເຂົ້າກັນ. ເຈົ້າຄາດຄະເນຈາກຮູບວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນລະຫວ່າງຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເລືອກ.
ຄູ່ມືຂອງ Ellis ເວົ້າເຖິງຄວາມກວ້າງຂອງຊ່ອງວ່າງ ແລະການມີຫຼືບໍ່ມີເສັ້ນກອບ ວ່າເປັນເຄື່ອງມືເພີ່ມເຕີມໃນການສ້າງຊ່ວງປ່ຽນຜ່ານ. 1 ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄວາມເປັນໄປໄດ້, ບໍ່ແມ່ນລະຫັດສາກົນທີ່ກຳນົດວ່າຊ່ອງວ່າງຂະໜາດໜຶ່ງຕ້ອງເທົ່າກັບໄລຍະເວລາໜຶ່ງສະເໝີ.
ລອງພິຈາລະນາສອງຮູບສົມມຸດ: ເດັກຄົນໜຶ່ງປູກເມັດພືດ; ຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ເຕັມຊ່ອງຕໍ່ໄປ. ຊ່ອງວ່າງອາດສື່ວ່າຜ່ານໄປຫຼາຍປີ ເຖິງແມ່ນມັນແຄບກໍຕາມ. ການປ່ຽນແປງໃນຮູບເປັນສິ່ງບອກໄລຍະເວລາ; ຄວາມກວ້າງຂອງຊ່ອງວ່າງຢ່າງດຽວບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້.
ໜ້າກາຕູນໄດ້ລະຂະບວນການບາງຢ່າງໄວ້ ແຕ່ຍັງຮັກສາຄວາມສຳພັນ. ຄວາມມ່ວນຫຼາຍຢ່າງໃນການອ່ານກາຕູນມາຈາກການເຊື່ອມຕໍ່ນີ້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງແຕ້ມທຸກເຫດການລະຫວ່າງກາງ.
ຖ້ອຍຄຳເພີ່ມເສັ້ນທາງທີສອງຜ່ານໜ້າ
ບົດສົນທະນາແລະຄຳບັນຍາຍບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ວາງເທິງຮູບ. ມັນນຳທາງລຳດັບທີ່ຂໍ້ມູນມາເຖິງ.
Todd Klein, ຜູ້ຈັດຕົວອັກສອນກາຕູນ, ອະທິບາຍວ່າຕຳແໜ່ງຂອງກອບຄຳເວົ້າສາມາດນຳຜູ້ອ່ານຜ່ານໜ້າໄດ້ແນວໃດ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອການຈັດຊ່ອງຮູບບໍ່ເປັນແບບຄຸ້ນເຄີຍ. ຕົວຢ່າງຂອງລາວອີງກັບການອ່ານພາສາອັງກິດຈາກຊ້າຍໄປຂວາ. 2
ສຳລັບຜູ້ອ່ານ, ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຈັງຫວະກ່ຽວຂ້ອງທັງລຳດັບຮູບແລະລຳດັບຄຳ. ຄຳຕອບອາດຢູ່ໃນຊ່ອງດຽວກັບຄຳຖາມ ຫຼືຖືກເລື່ອນໄປຫາຊ່ອງຕໍ່ໄປ. ແຕ່ລະການຈັດວາງຊວນໃຫ້ອ່ານຕ່າງກັນ.
ທິດທາງການອ່ານກໍສຳຄັນ. ຢ່າໃຊ້ຄວາມຄາດຫວັງຈາກໜ້າພາສາອັງກິດກັບມັງງະສະບັບທີ່ໃຊ້ລຳດັບອື່ນ. ໃຫ້ຕາມທິດທາງທີ່ສະບັບນັ້ນກຳນົດ ລວມທັງລຳດັບຊ່ອງຮູບແລະກອບຄຳເວົ້າ.
ຄວາມນິ່ງກໍເປັນເຫດການໄດ້
ບໍ່ແມ່ນທຸກຊ່ອງຕ້ອງມີການເຄື່ອນໄຫວໃໝ່ເພື່ອໃຫ້ພື້ນທີ່ຂອງມັນມີຄວາມໝາຍ. ພາບມຸມເກົ່າທີ່ຊ້ຳກັນອາດສະແດງສີໜ້າທີ່ປ່ຽນ, ການລໍຖ້າທີ່ຍາວຂຶ້ນ ຫຼືການບໍ່ມີຄຳຕອບທີ່ຄາດໄວ້.
ລອງນຶກເຖິງສາມຊ່ອງທີ່ສະແດງຄົນລໍຢູ່ຂ້າງປະຕູ. ຊ່ອງທຳອິດລາວຢືນຕົວຊື່. ຊ່ອງທີສອງລາວເບິ່ງໄປທາງອື່ນ. ຊ່ອງທີສາມທ່າທາງຂອງລາວຜ່ອນຄາຍລົງ. ປະຕູອາດຍັງປິດຕະຫຼອດ ແຕ່ລຳດັບຮູບກໍຍັງມີພັດທະນາການ.
ຄວາມໜ້າສົນໃຈຢູ່ທີ່ຄວາມສົນໃຈຫຼືຄວາມຄາດຫວັງທີ່ປ່ຽນໄປ. ຜູ້ອ່ານອາດຮູ້ສຶກເຖິງການເວັ້ນຈັງຫວະ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງບອກວ່າຜ່ານໄປຈັກວິນາທີ.
ນີ້ເປັນວິທີທີ່ມີປະໂຫຍດໃນການເວົ້າເຖິງໜ້າທີ່ງຽບ ໂດຍບໍ່ເອີ້ນວ່າຫວ່າງເປົ່າ. ລອງຖາມວ່າຮູບທີ່ຊ້ຳເປີດໂອກາດໃຫ້ເຈົ້າປຽບທຽບຫຍັງ.
ທັງໜ້າອາດມາເຖິງກ່ອນລາຍລະອຽດ
ກາຕູນນຳສະເໜີໜ້າເຈ້ຍເປັນອົງປະກອບທີ່ເບິ່ງເຫັນພ້ອມກັນໄດ້, ບໍ່ແມ່ນພຽງລຳດັບທີ່ຮັບຮູ້ເທື່ອລະສ່ວນ. ຮູບເດັ່ນອາດດຶງສາຍຕາກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະອ່ານໄປເຖິງຕາມລຳດັບທີ່ຕັ້ງໃຈ.
ນີ້ສ້າງຄວາມດຶງດູດທີ່ຂັດກັນລະຫວ່າງການເບິ່ງແລະການອ່ານ. ເຈົ້າອາດເຫັນເຄົ້າຂອງສິ່ງທີ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍກ່ອນເຂົ້າໃຈບໍລິບົດ. ຫຼືການພິກໜ້າອາດເກັບຂໍ້ມູນໄວ້ຈົນໜ້າຕໍ່ໄປປາກົດ.
ເມື່ອພິຈາລະນາຈັງຫວະ, ໃຫ້ຖາມວ່າໜ້ານັ້ນໃຫ້ເຈົ້າເຫຼືອບເຫັນຫຍັງລ່ວງໜ້າ ແລະເກັບຫຍັງໄວ້. ຢ່າຕັດສິນທຸກຜົນລັບຄືກັບວ່າຜູ້ອ່ານເຫັນພຽງຊ່ອງຮູບທີ່ແຍກກັນເທື່ອລະຊ່ອງ.
ເຈົ້າລອງກັບໜ້າກາຕູນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໄດ້: ອ່ານຕາມປົກກະຕິ ແລ້ວກັບມາສັງເກດລຳດັບທີ່ຄວາມສົນໃຈຂອງເຈົ້າເຄື່ອນໄປ. ຊ່ວງໃດຮູ້ສຶກຄືຖືກຍືດອອກ? ຊ່ວງປ່ຽນຜ່ານໃດໃຫ້ເຈົ້າຕື່ມເຫດການເອງຫຼາຍທີ່ສຸດ?
ຄຳຕອບບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄືກັນສຳລັບຜູ້ອ່ານທຸກຄົນ. ໜ້າກາຕູນສະເໜີຈັງຫວະ ໂດຍບໍ່ລັອກເຈົ້າໄວ້ກັບຄວາມໄວດຽວ.
ກາຕູນໃຫ້ຊ່ວງເວລາທີ່ເລືອກໄວ້ ແລະເສັ້ນທາງລະຫວ່າງພວກມັນ. ຈັງຫວະຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນຂອງສິ່ງທີ່ແຕ້ມ, ສິ່ງທີ່ຂຽນ, ສິ່ງທີ່ລະໄວ້ ແລະວິທີທີ່ເຈົ້າຜ່ານພວກມັນ.