ເມືອງອາດຢູ່ໃນແຜນທີ່ນ້ອຍໆ ແຕ່ຍັງຊວນໃຫ້ນຶກເຖິງຊີວິດທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປນອກຂອບເຂດນັ້ນໄດ້. ຝາທີ່ນຳມາໃຊ້ຄືນ, ປ້າຍທີ່ປ່ຽນໄປ ຫຼື ການນັດໝາຍຂອງຊາວເມືອງ ອາດບອກເປັນໄນເຖິງສິ່ງທີ່ພາບບໍ່ໄດ້ສະແດງ: ໜ້າທີ່ເດີມຂອງອາຄານ, ລູກຄ້າອີກຄົນ ຫຼື ວັນພຸ່ງນີ້. ຄຳຖາມທີ່ໜ້າສົນໃຈຄື ຮູບພາບຈຳນວນຈຳກັດເປີດໃຫ້ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ແນວໃດ.
ລາຍລະອຽດສິບຂໍ້ນີ້ອ້າງອີງຄຳບອກເລົ່າຂອງສິລະປິນແລະນັກພັດທະນາທີ່ເຜີຍແຜ່ແລ້ວ ພ້ອມກັບຄຳອະທິບາຍຄຸນລັກສະນະຢ່າງເປັນທາງການ. ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກຫຼາຍແບບ ຕັ້ງແຕ່ສ້າງຊຸດຕົວອັກສອນ ໄປຈົນເຖິງຕັດສິນວ່າຈະເກີດຫຍັງຫຼັງຕາເວັນຕົກ. ເມື່ອອ່ານຮ່ວມກັນ ມັນຊວນໃຫ້ຄິດວ່າ ເມືອງທີ່ເບິ່ງໜ້າເຊື່ອອາໄສຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສິ່ງຕ່າງໆ ຫຼາຍພໍໆ ກັບປະລິມານລາຍລະອຽດພາຍໃນສິ່ງແຕ່ລະຢ່າງ.
1. ຊຸດຊິ້ນສ່ວນນ້ອຍໆ ທີ່ສ້າງອາຄານຕ່າງກັນໄດ້
ໃນບົດຍ້ອນລຳລຶກພາສາຍີ່ປຸ່ນ Koichi Oyama ຜູ້ກຳກັບສິລະປະຂອງ MOTHER2 ອະທິບາຍຂໍ້ຈຳກັດດ້ານຄວາມຈຸທີ່ເຮັດໃຫ້ຕ້ອງໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນຊ້ຳ. ໜ່ວຍນ້ອຍຂະໜາດ 8×8 ພິກເຊວສາມາດນຳມາປະກອບເປັນພາບຕ່າງໆ ໄດ້. ຄຳບອກເລົ່າຂອງ Oyama
ຊຸດຊິ້ນສ່ວນເຮັດໃຫ້ຄວາມເໝືອນມີປະໂຫຍດ. ໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນຝາຊ້ຳ ແລ້ວປ່ຽນຊ່ອງປະຕູ, ຫຼັງຄາ ຫຼື ການຈັດວາງອ້ອມມັນ ຊິ້ນສ່ວນທີ່ຊ້ຳນັ້ນກໍກາຍເປັນສ່ວນຂອງພາສາພາບຮ່ວມໃນຄຸ້ມ. ຂໍ້ແຕກຕ່າງສຳຄັນຄືການໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນຊ້ຳ ກັບການໃຊ້ອົງປະກອບພາບທັງໝົດຊ້ຳ. ຢ່າງທຳອິດປະຢັດວັດຖຸພ້ອມກັບເຫຼືອທາງໃຫ້ສ້າງອາຄານຕ່າງກັນ; ອີກຢ່າງໜຶ່ງສ່ຽງເຮັດໃຫ້ທີ່ຢູ່ແຕ່ລະແຫ່ງເບິ່ງຄືສັບປ່ຽນແທນກັນໄດ້.
ສຳລັບຜູ້ອ່ານພາບ ອົງປະກອບທີ່ຊ້ຳຍັງໃຫ້ຈຸດປຽບທຽບໄດ້. ທາງເຂົ້າທີ່ແປກຕາສັງເກດເຫັນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນເມື່ອຢູ່ຂ້າງຝາທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ຂໍ້ຈຳກັດກາຍເປັນຫຼັກຈັດລະບຽບ: ຄວາມແຕກຕ່າງມີບ່ອນໃຫ້ປາກົດ ເພາະພື້ນຫຼັງກຳນົດໄວ້ວ່າອັນໃດເປັນສິ່ງທຳມະດາ.
2. ຕົວອັກສອນທີ່ຮັບໜ້າທີ່ສອງຕໍ່
Oyama ຍົກຕົວຢ່າງທີ່ເປັນຮູບປະທຳຫຼາຍ: ປ້າຍ HOTEL ແລະ HOSPITAL ໃຊ້ຕົວອັກສອນຮ່ວມກັນ ແລະເພີ່ມຕົວທີ່ຂາດຕາມຄວາມຈຳເປັນ. ນີ້ປະຢັດຄວາມຈຸ ແທນທີ່ຈະຕ້ອງແຕ້ມຊຸດຕົວອັກສອນແຍກຕ່າງຫາກໃຫ້ທຸກປ້າຍ. ຕົວຢ່າງເລື່ອງປ້າຍ
ຕົວອັກສອນເຮັດວຽກຕ່າງຈາກຊິ້ນສ່ວນຝາ. ມັນບອກເຮົາວ່າອາຄານມີໄວ້ເຮັດຫຍັງ. ດ້ານໜ້າອາຄານສອງຫຼັງອາດໃຊ້ຮູບຊົງທີ່ກ່ຽວພັນກັນ ແຕ່ປ້າຍຂອງມັນຊີ້ເຖິງກິດຈະກຳທີ່ຕ່າງກັນສິ້ນເຊີງ. ການໃຊ້ຕົວອັກສອນຊ້ຳຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຊັບພະຍາກອນພາບທີ່ມີຈຳກັດຖ່າຍທອດຂໍ້ມູນອີກຊັ້ນໜຶ່ງ: ຮູບລັກຮ່ວມກັນ ແຕ່ຈຸດປະສົງແຍກກັນ.
ນີ້ເປັນວິທີຄິດເລື່ອງເອກະລັກຂອງຖະໜົນທີ່ມີປະໂຫຍດ. ເມືອງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ທຸກຮ້ານມີວຽກກຣາຟິກໂດດເດັ່ນເປັນຂອງຕົນເອງ. ຄວາມຕ່າງບໍ່ກີ່ຢ່າງທີ່ອ່ານອອກໄດ້ ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈແຖວອາຄານທີ່ຄ້າຍກັນ. ປ້າຍບໍ່ຕ້ອງບັນຍາຍພາຍໃນທັງໝົດ; ມັນໃຫ້ເຫດຜົນແກ່ຜູ້ຊົມທີ່ຈະຈິນຕະນາການເຖິງພາຍໃນນັ້ນ.
3. ຄວາມສົມຈິງທີ່ເວັ້ນບາງສິ່ງໄວ້
Oyama ຍັງຍອມຮັບວ່າ ບໍ່ໄດ້ເລືອກພືດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບລະບົບນິເວດ ແລະບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາທຳນຽມຈາລະຈອນຢ່າງລະອຽດ. ຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວເຮັດໃຫ້ການອ້າງວ່າພາບເມືອງໃນ MOTHER2 ຈຳລອງສະຖານທີ່ຈິງຢ່າງທ່ຽງຕົງ ມີຄວາມຊັບຊ້ອນຂຶ້ນ. ຄຳອະທິບາຍຂອງລາວເລື່ອງຄວາມສົມຈິງ
ຄວາມກົງໄປກົງມານີ້ມີຄຸນຄ່າ ເພາະການເບິ່ງອອກວ່າສິ່ງໜຶ່ງແມ່ນຫຍັງ ກັບຄວາມຖືກຕ້ອງແມ່ນເກນຄົນລະຢ່າງ. ຖະໜົນອາດສື່ເຖິງການເຄື່ອນທີ່ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຕອບກົດວິສະວະກຳຖະໜົນທຸກຂໍ້. ຕົ້ນໄມ້ອາດບອກວ່າສາກຢູ່ກາງແຈ້ງ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງພິສູດວ່າໄມ້ຊະນິດນັ້ນຄວນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ການໃຊ້ເຄື່ອງໝາຍແບບຫຍໍ້ນີ້ ຂໍໃຫ້ຜູ້ຊົມເຕີມຄວາມເຊື່ອມໂຍງລະຫວ່າງເຄື່ອງໝາຍທີ່ເລືອກໄວ້.
ຄຳຖາມຈຶ່ງກາຍເປັນວ່າ ການເວັ້ນສິ່ງໃດຍັງຮັກສາຄວາມໝາຍ ແລະການເວັ້ນສິ່ງໃດທຳລາຍມັນ. ການຂາດຄຳອະທິບາຍທາງນິເວດອາດສຳຄັນຕໍ່ເລື່ອງລາວນ້ອຍກວ່າທາງເຂົ້າທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ. ນີ້ເປັນຂໍ້ແບ່ງແຍກໃນການຕີຄວາມ ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງທຸກຈຸດຖືກວາງແຜນໄວ້. ເມືອງຍັງອ່ານເຂົ້າໃຈໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພາບຂອງມັນຍັງຫ່າງໄກຈາກແບບຈຳລອງທີ່ຄົບຖ້ວນ.
4. ວັດຖຸທີ່ຈື່ໜ້າທີ່ເດີມຂອງຕົນໄດ້
ໃນບົດສຳພາດພາສາຍີ່ປຸ່ນຂອງ Nintendo DREAM WEB, Hong Moran ສິລະປິນນຳຂອງ Eastward ເຊື່ອມເຮືອທີ່ໃຊ້ເປັນເຮືອນກັບຄວາມຊົງຈຳເຖິງຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ອາໄສແລະຄ້າຂາຍເທິງເຮືອ. ລາວຍັງອະທິບາຍເມືອງທ່າເກົ່າໃນໂລກສົມມຸດທີ່ນ້ຳຫາຍໄປ ເຫຼືອເຮືອທີ່ຖືກດັດແປງເປັນເຮືອນ. ຄຳອະທິບາຍຂອງ Moran
ວັດຖຸທີ່ດັດແປງບີບປະຫວັດໄວ້ໃນຮູບຊົງຂອງມັນ. ຕົວເຮືອທີ່ໃຊ້ເປັນເຮືອນຊວນໃຫ້ນຶກເຖິງທັງກິດຈະກຳໃນອະດີດ ແລະການປັບໃຊ້ໃນປັດຈຸບັນ. ຄວາມໝາຍຂອງມັນມາຈາກຄວາມບໍ່ກົງກັນ ລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ມັນຖືກສ້າງໃຫ້ເຮັດ ກັບສິ່ງທີ່ຄົນຄົນໜຶ່ງຕ້ອງການໃຫ້ມັນເຮັດໃນຕອນນີ້.
ລາຍລະອຽດແບບນີ້ໃຫ້ຫຼາຍກວ່າການຈຳໄດ້ວ່າສິ່ງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ຊົມອາດຖາມວ່າຫຍັງປ່ຽນໄປ, ຫຍັງຍັງໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້ ແລະໃຜເປັນຜູ້ປັບປ່ຽນ. ເຮືອນສະອາດຮຽບຮ້ອຍທີ່ສ້າງເພື່ອໜ້າທີ່ສະເພາະ ບອກເຖິງໜ້າທີ່ປັດຈຸບັນຂອງມັນເປັນຫຼັກ. ເຮືອນທີ່ປ່ຽນການໃຊ້ງານເພີ່ມມິຕິເວລາອີກຊ່ວງໜຶ່ງ. ເມືອງຈຶ່ງມີອະດີດ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ທຸກສ່ວນຂອງອະດີດນັ້ນມີສາກຕ່າງຫາກ.
5. ປ້າຍທີ່ເກີດຈາກການສັງເກດເມືອງ
Moran ບອກວ່າປ້າຍຫຼາຍພາສາມາຈາກການຍ່າງໃນຊຽງໄຮ້ ບ່ອນທີ່ລາວສັງເກດເຫັນປ້າຍພາສາຈີນ, ເກົາຫຼີ ແລະຍີ່ປຸ່ນ. ສິ່ງພິມພາສາຍີ່ປຸ່ນນຳສະເໜີເລື່ອງນີ້ໃນຖານະສິ່ງທີ່ລາວສັງເກດເຫັນແລະແຮງບັນດານໃຈຂອງລາວ; ມັນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຕົ້ນສະບັບພາສາຈີນມາດ້ວຍ. ບົດສຳພາດທີ່ເຜີຍແຜ່
ລາຍລະອຽດນີ້ນຳເຂົ້າຄວາມສຳພັນອີກແບບໜຶ່ງ: ຜູ້ຄົນທີ່ຕ່າງກັນໃຊ້ຖະໜົນຮ່ວມກັນ. ປ້າຍສື່ສານເຖິງບາງຄົນ. ຫຼາຍພາສາອາດບອກເປັນໄນເຖິງຜູ້ຮັບສານ, ປະຫວັດ ຫຼື ທຸລະກິດຫຼາຍກຸ່ມທີ່ໃຊ້ພື້ນຜິວສາທາລະນະດຽວກັນ. ຄຳຖາມໃນການອອກແບບຈຶ່ງກວ້າງກວ່າຈຳນວນເຄື່ອງໝາຍທີ່ຈະໃສ່ລົງໃນແຜ່ນປ້າຍໄດ້. ມັນລວມເຖິງວ່າໃຜອາດອ່ານເຄື່ອງໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນ.
ຂໍ້ແຕກຕ່າງນີ້ສຳຄັນເມື່ອຕີຄວາມພາບແບບນີ້. ເຄື່ອງໝາຍຕົບແຕ່ງທີ່ອ່ານບໍ່ອອກ ບໍ່ສາມາດສ້າງຄວາມຈຳເພາະທາງວັດທະນະທຳໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ຄຳບອກເລົ່າຂອງ Moran ໃຫ້ທັງຕົ້ນແບບສະເພາະທີ່ສັງເກດເຫັນ ແລະທາງເລືອກສ້າງສັນທີ່ລາວລະບຸ. ຂໍ້ສະເໜີທີ່ກວ້າງກວ່າຄື ຕົວອັກສອນໃນເມືອງອາດຊວນໃຫ້ນຶກເຖິງອົງປະກອບທາງສັງຄົມຂອງມັນ ແລະການລະບຸທີ່ມາຢ່າງລະມັດລະວັງຮັກສາຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງຂໍ້ສະເໜີນັ້ນກັບປະສົບການຂອງສິລະປິນ.
6. ແສງທີ່ປ່ຽນຄວາມໝາຍຂອງປ່ອງຢ້ຽມ
Moran ກ່າວວ່າ ການປ່ຽນບັນຍາກາດໃນ Eastward ສ່ວນໃຫຍ່ເຮັດດ້ວຍການຂຽນໂປຣແກຣມ ລວມທັງແສງຈາກປ່ອງຢ້ຽມໃນຕອນກາງຄືນ. ປ້າຍບາງປ້າຍມີພາບສຳລັບກາງຄືນທີ່ແຕ້ມຂຶ້ນໃໝ່ແຍກໄວ້. ຄຳບອກເລົ່ານີ້ອະທິບາຍວິທີເຮັດວຽກທີ່ປະສົມຫຼາຍແບບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍໂຄ້ດຂອງເອນຈິນ. ຄຳອະທິບາຍຂອງລາວເລື່ອງແສງ
ປ່ອງຢ້ຽມມີໄນຕ່າງອອກໄປເມື່ອມັນສ່ອງແສງ. ກາງເວັນມັນອາດຖືກອ່ານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງດ້ານໜ້າອາຄານເປັນຫຼັກ; ຫຼັງມືດມັນອາດຊີ້ວ່າມີກິດຈະກຳຢູ່ຫຼັງຝາ. ເສັ້ນຮອບນອກຂອງອາຄານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສຳພັນຂອງມັນກັບຜູ້ຊົມປ່ຽນໄປ.
ການແຍກເລື່ອງແສງອອກຈາກພາບປ້າຍທີ່ແຕ້ມໃໝ່ ຍັງເຮັດໃຫ້ທາງເລືອກໃນການຜະລິດຊັດຂຶ້ນ. ການປ່ຽນບາງຢ່າງກ່ຽວກັບວິທີໃຫ້ແສງແກ່ຮູບຊົງເດີມ; ບາງຢ່າງກ່ຽວກັບຕົວຮູບຊົງເອງ. ບໍ່ມີປະເພດໃດປະເພດໜຶ່ງອະທິບາຍທັງສາກໄດ້ລຳພັງ. ຄຳຖາມທີ່ຄວນຖາມຄື ການປ່ຽນແຕ່ລະຢ່າງສື່ຫຍັງກ່ຽວກັບເວລານີ້ໂດຍສະເພາະ ຫຼາຍກວ່າວ່າການປ່ຽນທີ່ເຫັນທັງໝົດຖືກແຕ້ມດ້ວຍວິທີດຽວກັນຫຼືບໍ່.
7. ຊາວເມືອງທີ່ມີຕາຕະລາງເວລາ
ຄຳອະທິບາຍຢ່າງເປັນທາງການຂອງ Stardew Valley ໃຫ້ຊາວເມືອງມີຕາຕະລາງປະຈຳວັນ, ວັນເກີດ ແລະບົດສົນທະນາທີ່ປ່ຽນໄປຕາມສັບປະດາແລະປີ. ນີ້ແມ່ນຄຸນລັກສະນະທີ່ຜູ້ພັດທະນາອະທິບາຍ ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ສັງເກດຈາກການທົດລອງຫຼິ້ນເພື່ອຂຽນບົດຄວາມນີ້. ຄຸນລັກສະນະຢ່າງເປັນທາງການ
ຕາຕະລາງເວລາເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະໄປແລ້ວບໍ່ພົບໃຜບາງຄົນ. ການບໍ່ຢູ່ນັ້ນອາດມີຄວາມໝາຍ: ຊາວເມືອງມີພາລະອື່ນນອກຈາກລໍຖ້າຜູ້ມາຢ້ຽມ. ທີ່ຢູ່ແລະພາບບຸກຄົນບອກວ່າຄົນຄົນໜຶ່ງຢູ່ທີ່ໃດ; ກິດຈະວັດໃຫ້ຄົນນັ້ນມີຄວາມສຳພັນກັບເວລາ.
ການພົບກັນຊ້ຳໆ ຈຶ່ງອາດກາຍເປັນການປຽບທຽບ ແທນທີ່ຈະເປັນການຕິດຕໍ່ແບບດຽວກັນທຸກຄັ້ງ. ສະຖານທີ່ເດີມໃນອີກເວລາໜຶ່ງອາດຊວນໃຫ້ຄາດຫວັງຕ່າງອອກໄປ. ຕາຕະລາງເວລາບໍ່ຕ້ອງຈຳລອງຊີວິດຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກດ້ານເພື່ອເຮັດວຽກນີ້. ສິ່ງທີ່ມັນສັນຍາໃນຂອບເຂດນ້ອຍກວ່າຄືຄວາມຕໍ່ເນື່ອງ: ການປາກົດຕົວຄັ້ງຕໍ່ໄປຂອງຄົນນັ້ນອາດເຊື່ອມກັບແບບແຜນທີ່ຜູ້ຫຼິ້ນເລີ່ມຮຽນຮູ້ແລ້ວ.
8. ປະຕິທິນທີ່ເມືອງໃຊ້ຮ່ວມກັນ
ໜ້າເວັບທາງການດຽວກັນອະທິບາຍເທດສະການຕາມລະດູການ ແລະທາງເລືອກລະຫວ່າງສ້ອມແປງສູນຊຸມຊົນ ຫຼື ສະໜັບສະໜູນ Joja Corporation. ຄຽງຄູ່ກັບກິດຈະວັດສ່ວນບຸກຄົນ ມັນລະບຸງານທີ່ຜູ້ຄົນເຂົ້າຮ່ວມກັນ ແລະການຕັດສິນໃຈເລື່ອງໂຄງສ້າງພື້ນຖານຂອງເມືອງ. ຄຸນລັກສະນະດ້ານຊຸມຊົນ
ປະຕິທິນຮ່ວມຕ່າງຈາກຕາຕະລາງເວລາສ່ວນບຸກຄົນ. ມັນໃຫ້ເຫດຜົນແກ່ຊາວເມືອງຫຼາຍຄົນທີ່ຈະມາລວມກັນໃນໂອກາດດຽວກັນ. ອາຄານສາທາລະນະເພີ່ມຄຳຖາມທີ່ຍືນຍາວກວ່າ: ເມືອງຄວນຮັກສາ, ສ້ອມແປງ ຫຼື ປ່ຽນຫຍັງ? ຮ່ວມກັນແລ້ວ ລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຂອບເຂດເວລາທີ່ໄກກວ່າບົດສົນທະນາຄັ້ງຕໍ່ໄປ.
ສຳລັບຂໍ້ສະເໜີນີ້ ຂໍ້ແຕກຕ່າງທີ່ມີປະໂຫຍດຄືລະຫວ່າງການເກີດຊ້ຳ ກັບຜົນທີ່ຕາມມາ. ເທດສະການຢູ່ໃນວົງຮອບ; ການຕັດສິນໃຈເລື່ອງໂຄງສ້າງພື້ນຖານກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະຢູ່ໃນພື້ນທີ່ຮ່ວມ. ທັງສອງອາດເຮັດໃຫ້ເມືອງມີຄວາມສຳຄັນເກີນບົດບາດຂອງຈຸດແວະຮັບບໍລິການ. ຢ່າງໜຶ່ງຖາມວ່າຈະກັບມາເມື່ອໃດ. ອີກຢ່າງຖາມວ່າບ່ອນທີ່ຈະກັບມານັ້ນຈະເປັນແບບໃດ.
9. ອີກເວລາໜຶ່ງທີ່ຊວນໃຫ້ກັບມາຢ້ຽມອີກ
ກ່ອນ Octopath Traveler II ວາງຈຳໜ່າຍ ຜູ້ກຳກັບ Keisuke Miyauchi ເຊື່ອມກາງເວັນແລະກາງຄືນກັບປະສົບການການເດີນທາງ ແລະການເຫັນຊາວເມືອງໃນດ້ານຕ່າງໆ. ຜູ້ປະພັນດົນຕີ Yasunori Nishiki ອະທິບາຍດົນຕີກາງເວັນແລະກາງຄືນທີ່ແຍກກັນສຳລັບເມືອງແລະພື້ນທີ່ກາງແຈ້ງ. ບົດສຳພາດນັກພັດທະນາພາສາຍີ່ປຸ່ນ
ນີ້ຍັງເປັນປະເພດພາບທີ່ຈຳເພາະດ້ວຍ: Square Enix ໃຫ້ຄຳນິຍາມ HD-2D ວ່າເປັນການປະສົມພິກເຊວອາດກັບຄອມພິວເຕີກຣາຟິກສາມມິຕິ. ການເບິ່ງມັນເປັນແຜນທີ່ພິກເຊວແບນທັງໝົດ ຈະບັງຂໍ້ແຕກຕ່າງນັ້ນ. ຄຳອະທິບາຍຢ່າງເປັນທາງການ
ໃນກໍລະນີນີ້ ການກັບມາອາດປ່ຽນສັນຍານຫຼາຍຢ່າງພ້ອມກັນ: ເວລາ, ສະຖານະການຂອງຊາວເມືອງ ແລະບັນຍາກາດດົນຕີ. ສະຖານທີ່ໃຫ້ຈຸດປຽບທຽບ ສ່ວນເວລາໃຫ້ການອ່ານມັນອີກແບບໜຶ່ງ. ຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ Miyauchi ລະບຸ ໃຫ້ຈຸດປະສົງແກ່ການກັບມານັ້ນເກີນກວ່າການໄປຍັງພື້ນທີ່ໃໝ່. ການເດີນທາງອາດລວມເຖິງການກັບໄປບ່ອນເກົ່າ ທີ່ການປາກົດຄັ້ງທຳອິດບໍ່ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງຂອງມັນທັງໝົດ.
10. ພື້ນທີ່ທີ່ບາງຄົນຕ້ອງເຕີມໃຫ້ເຕັມ
ເມື່ອຖືກຖາມເລື່ອງເມືອງໃນ Chained Echoes, Matthias Linda ກ່າວວ່າ ລາວຈິນຕະນາການເຖິງເມືອງຍຸກກາງຂະໜາດໃຫຍ່ ແລະປະເມີນວຽກທີ່ຕ້ອງໃຊ້ເພື່ອເຕີມຊີວິດໃຫ້ມັນຕ່ຳໄປ. ຄຳຕອບຂອງລາວຢູ່ໃນບົດສຳພາດສະບັບເຕັມຂອງ GeeklyGrind ແຍກຈາກຄຳຍ້ອງຍໍຂອງຜູ້ຂຽນຣີວິວທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ. Linda ວ່າດ້ວຍຂະໜາດເມືອງ
ລາວອະທິບາຍວຽກກວ້າງຂວາງທັງສິລະປະ, ການຂຽນໂປຣແກຣມ, ພາລະກິດ ແລະການຂຽນເລື່ອງ ໃນບົດສຳພາດພາສາເຢຍລະມັນ. ບົດບາດຂອງລາວໃນການຜະລິດ ໃນອີກບົດສຳພາດໜຶ່ງເປັນພາສາອັງກິດ ລາວແນະນຳໃຫ້ນັກພັດທະນານຳຊິ້ນງານແລະລະບົບມາລວມກັນແຕ່ເນິ່ນໆ ເພື່ອຮູ້ວ່າມັນເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໄດ້ຫຼືບໍ່. ຄຳແນະນຳຂອງລາວເລື່ອງການພັດທະນາ
ຂະໜາດຈຶ່ງມາພ້ອມກັບພາລະ. ຖະໜົນອີກສາຍສ້າງທີ່ວ່າງໃຫ້ກິດຈະກຳ ແຕ່ກໍສ້າງພື້ນທີ່ທີ່ຕ້ອງມີເຫດຜົນໃນການດຳລົງຢູ່. ແຜນໃຫຍ່ກັບເມືອງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ ເປັນຄວາມສຳເລັດຄົນລະຢ່າງ. ຄຳບອກເລົ່າຂອງ Linda ເຮັດໃຫ້ເຫັນແຮງງານທີ່ຕ້ອງລົງໄປ: ການແຕ້ມພື້ນທີ່ເພີ່ມ ບໍ່ໄດ້ສ້າງການໃຊ້ງານຂອງມັນ ຫຼື ເຊື່ອມການໃຊ້ງານເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພາບລວມທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ.
ລາຍລະອຽດເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ໄປສູ່ເມືອງທີ່ປະກອບຂຶ້ນຈາກເວລາຫຼາຍແບບ: ອະດີດທີ່ຮັກສາໄວ້ໃນວັດຖຸ, ຊົ່ວໂມງທີ່ແສງບອກເປັນໄນ, ສັບປະດາທີ່ກິດຈະວັດຈັດລະບຽບ ແລະອະນາຄົດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນຈາກທາງເລືອກຂອງສ່ວນລວມ. ພາບນ້ອຍໆ ຖ່າຍທອດຄວາມສຳພັນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້. ຝີມືຢູ່ທີ່ການເລືອກວ່າຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງໃດເບິ່ງເຫັນ ແລະລົງແຮງໃຫ້ພຽງພໍເພື່ອໃຫ້ຄວາມເຊື່ອມໂຍງນັ້ນຄົງຢູ່.
